12 september 2014, Dag van de scheiding

Op deze dag ben ik – op de kop af – 30 jaar getrouwd (en gelukkig)!

Tja, en dan een stuk over scheiding schrijven. Dan moet je omdenken.
“Omdenken”, mooi woord eigenlijk. Niet te vinden in mijn ouwe Van Dale (oplage 1982). Voor mij betekent het: je in een andere situatie, of de situatie van een ander, verplaatsen. Mooi brugje naar de scheiding, want daarbij speelt het onvermogen om zich in (de situatie van) de ander te verplaatsen vaak een belangrijke rol.

Een ding is wel duidelijk en geldt voor de meeste scheidingen. Ze gaan gepaard met pijn, gekwetstheid en teleurstelling en leveren vaak strijd op. Strijd, die ten koste gaat van de partijen en hun omgeving. Dat weten en begrijpen de betrokken partijen zelf ook wel, maar daarvan los komen, die strijd opgeven of uit de weg gaan en positief, constructief blijven denken, is moeilijk. Dat lukt zonder hulp maar weinigen.

Een advocaat, die wel eens gezien wordt als degene, die olie op het vuur gooit om daar zelf beter van te worden, kan – net als een mediator – dan goed werk doen. De advocaat, als partijdige adviseur en rots in de branding. De mediator, als neutrale bemiddelaar en bruggenbouwer.

Wat ik vaak mis, is het oog voor en de stem van de “omgeving”. Ik bedoel degenen, die in het conflict tussen de scheidende personen, geen directe stem hebben, zoals kinderen en familie bij een echtscheiding, een collega’s bij een arbeidsconflict, andere buren bij een burenconflict en noem maar op.

Die anderen spelen in het gewone leven van de conflictpartijen vaak een heel belangrijke rol. Ze lijden vaak ook onder de scheiding, hoewel hen die niet direct persoonlijk aangaat. Met name bij kinderen in een echtscheiding is dat het geval.

Steeds meer – en dat is een goede ontwikkeling, vind ik – worden de kinderen betrokken en krijgen daardoor een stem. Een stem, die – meestal – wel gehoord kan worden door de strijdende partijen. Een stem, die vaak een verhelderende en louterende werking heeft.

Vaker en intensiever doen dus! Betrek de “omgeving” erbij, bedenk dat we allemaal niet los van onze “omgeving”: staan en die ons kan helpen, niet alleen als het goed gaat maar ook als het slecht gaat. Soms door – alleen maar – te (echt) luisteren, soms door te (onder)steunen, maar meestal door eerlijk en direct vanuit hun perspectief naar het ontstaan en de gevolgen van de strijd te kijken en aan te geven hoe de strijd hen treft en wat die met hen doet.

Zowel een advocaat als een mediator, maar zeker ook een (mental) coach kunnen je helpen dat moeilijke proces, waarvoor geen universele handleiding bestaat, door te komen.

Advertisements